Bir "Asi Ruhun" Yeni Yıl Gazeli
Bir varmış, bir yokmuş... Şehrin iki farklı kıyısında, birbirini bulmak için yılların geçmesini beklemiş, vuslatı kemâle ermiş iki ruh yaşarmış. Genç dediysem bakmayın siz; biri süslü ve kırpık, diğeri ise güzel, asi ve inatçı bir "huysuz keçi".
O keçi ki; sabah kahvesini içmeden dünyanın dönmesine izin vermeyen, uzun yokuşların yorgunluğuna aşık, "o ada senin bu moda benim" diyerek rüzgârı kovalayan bir gezgin. Adalar mâlum; zehirli otlarla şifalı Heredot’un koyun koyuna yattığı o gizemli topraklar... Hayatın "abidik gubidik" oyunlarına rağmen, elinde kendi feneriyle yolunu bulanlara selam olsun.
Yeni Yıl: Bir İllüzyonun Anatomisi
Yeni yıla dair o büyük coşku, aslında geçmişin tozlu raflarındaki acıları silme isteğinden başka ne ki? Bir yanımız kıpır kıpır bir bahar dalı, diğer yanımız hüzünlü bir sonbahar gazeli. Akrabalar, dostlar, kalabalık sofralar... Hepsi birer sığınak.
İnsan sormadan edemiyor: Değişen ne olacak? Eğer biz o atalet uykusundan uyanamıyorsak, içimizdeki sarsıntılardan bir "ben" çıkaramıyorsak; takvimlerin dönmesi sadece kağıttan bir seremonidir. Sevdiklerimizi toprağa verip, çocuklarımızın büyümesini bir nehir kıyısında izler gibi izlerken; hayat bir döngüde delicesine akıp gidiyor. Onu tutabilene aşk olsun.
Direncin Sonu: Akışın Kutsallığı
Bazen sabahları her şeye sil baştan başladığımızı fark etmiyor musunuz? Hayat, önümüzden akan berrak ve yalın bir su... Müdahale etmeye gerek yok; direndikçe yoruluyor, kürek çektikçe boğuluyoruz. Sakinliği korumak, doğru nefesi ciğerlerine çekmek ve dünyanın çirkinliklerine bazen o asil sessizlikle göz yummak... En büyük sanat bu olsa gerek.
Sahi, fazla mı akıllıyız? Beynimiz fazla mı sorguluyor bu kaotik dünyayı? Mutluluk çoğu zaman bir hezeyana dönüşüyor, kuşkular ruhumuzu bir kurt gibi kemiriyor. Belki de bazen "aptala yatmak", zekanın en üst mertebesidir. Dünyayı sorgulayıp minik yaşamlarımıza reçeteler indirmeye ne hacet?
Bildiğim tek bir hakikat var: Hayat çok kısa ve güzel şeyler, bir rüzgâr fısıltısı gibi hayatlarımızdan geçip gidiyor.
Sade, Naif ve "Eksik" Kalmanın Güzelliği
Siz bana bakmayın; mutlu bir yeni yıl yazısından varoluşsal bir sızıya evrildi kalemim.
Yılbaşında ruhunuz neyi fısıldıyorsa onu yapın. Doyasıya eğlenin ya da benim gibi sade, naif bir akşamın sessizliğinde kaybolun. İçimiz, ufkumuz ve bakışımız sıcak olsun yeter; zira insan sadece sıcaklığı özlüyor. Sıcak bir köşe, yumuşak bir battaniye ve bir tutam insan kokusu... Fazlası zarar.
Şimdi kapatın gözlerinizi, tutun nefesinizi... Ve sonra bırakın gitsin. Sakin bir akışkanlıkta kalmak iyidir. Benim dünyamda; TRT 2’de saat 21.30’da başlayan o ödüllü filmlerin tadı, ocaktaki demli çayın buğusu var.
Duvardaki priz mi? Hâlâ yenilenmedi. Evin boyası mı? Hâlâ beklemede. "Dertlenme Tülin’im," diyorum kendime, "boyanır elbet..."
Yeni yılda yine doğanın koynunda, hislerin sesine kulak vererek bir arada olacağız. Hislerinize güvenin, kelimelerin sesine sığının.
Her anın kıymetini bildiğiniz, umudun rüzgârıyla savrulduğunuz muhteşem bir sene olsun.
Madame Savon YOLDA Ocak 2024
İletişim: 0554 994 31 22
tulin.ozkul4@gmail.com
