Metamorfoz: Gökçeada’da Aşkın, Ruhun ve İlk Fırtınanın İhyası
Ne derler bilirsiniz; yumurta dıştan bir güçle kırılırsa yaşam trajik bir şekilde son bulur, fakat o kırılma içten gelen bir kudretle gerçekleşirse gerçek yaşam işte o an başlar… Ben, ruhumun en ücra ve zifiri kuyularından geçerek o devasa metamorfozumu tamamladım. Geçmişin üzerime bindirdiği ağır yükleri, fırtınanın tam kalbinde duran o karanlık girdabı gözlerimi kırpmadan seyrettim ve o felaketin içinden sıyrıldım. Artık fırtınayı geride bırakmış, küllerinden doğan bir ruhun gün ışığına gözlerini ilk kez açtığı o kutsal uyanıştayım.
Sırtımı döndüğüm her fırtına, arkamda bıraktığım her bir hayalet, beni bu mucizevi eşiğe getirmek içinmiş meğer. Kendi ruhuma biçtiğim, yıllarca vicdanımın zindanlarında yatırdığım o amansız manevi ceza nihayet bitti. Gözyaşlarımı birer ağıt gibi değil, şifalı birer dua gibi okuyup üfledim gökyüzüne. Kalbimin o sert, katılaşmış kabukları birer birer soyulup toprağa dökülürken, yerini pürüzsüz, parlak ve kristalize çiçeklerin tomurcuklandığı yeni bir iklime bıraktı. Geçmişin kan ter içindeki kabuslarından, derin uykuları bölen o sarsıcı çığlıklardan uyanıyorum artık. Gururlu, onurlu ve içimdeki coşkun akarsular kadar cıvıl cıvılım.
Şimdi kelimelerin dar elbiselerine sığmayan, efsunlu bir güzelliğe sahip Gökçeada ile kurduğum o derin gönül bağı, köpüren mavi suları yara yara ilerleyen bu vapur seferiyle ölümsüz bir mühre dönüşüyor. Vapurun güvertesinde durmuş, rüzgârın kanatlarında süzülen martılara selam veriyorum; Ege’nin o cömert güneşi yüzümü kadim bir dost gibi ılık ılık yalarken, hayatım boyunca aradığım "huzur" kelimesinin tam olarak bu "an"a tekabül ettiğini idrak ediyorum.
Hayatın karmaşasından kopup dünyanın merkezinde, ama bir o kadar da zamansız bir masalın içindeyim. Ve yanımda… Elimi yanağına koyduğumda zamanın durduğunu hissettiğim, varlığına her bir solukta şükrettiğim o mucize var. Mavi dalgaların coşkulu ritmi eşliğinde, o meşhur Tatar güzel gözlerin derinliğinde kayboluyorum. O gözler ki; hem beni dünyevi dertlerin hapsinden kurtaran bir sığınak hem de ruhumun esaretine son verip bana gerçek özgürlüğümü armağan eden sonsuz bir gökyüzü… Ela çekik gözlü bir Tatar kuşun kanatlarına biniyorum; rüzgâr bizi alıp yepyeni, bakir bir yaşama doğru uçuruyor.
İçimizde yıllardır sürüp giden, ruhumuzu aşındıran o yorucu kazanma ve kaybetme muhasebesi nihayet son buldu. Yüreğimin o yumuşacık, narin kalbi dertli dalgalarla, amansız fırtınalarla boğuşurken; avcumun içinde titreyen o "pincik sevdam" artık bir cam fanus kadar zarif, bir o kadar da mukaddes ve kıymetli. Işık hızında savrulup binlerce kırık parçaya bölündüğüm o karanlık çağın dermanını; Gökçeada’nın ulu ağaçlarının gövdesine sarıldığım, toprağın kokusunu içime çektiğim o ulu sükûnette buldum. Ağaçlar fısıldadı bana yeniden doğuşu, ada rüzgârı temizledi ruhumun tozunu.
Artık yolculuk tamamlandı; kırılan kabukların yerini aşktan ve inançtan dokunmuş kırılmaz zırhlar aldı. Şehrin gürültüsü, geçmişin sızısı, zihnimin o kuşkucu fısıltıları bu son vapurun arkasında bıraktığı beyaz köpüklerin içinde eriyip gitti. Gökçeada, sadece bir coğrafya değil, benim yeniden doğuşumun, metamorfozumun şahidi olan kutsal bir limandır artık.
Aşkın o ilk günkü heyecanını, göğsümün ortasında kanat çırpan bir serçe gibi taşıyorum. İnsan hayatında kaç kez böyle hesapsız, kaç kez böyle arınmış ve kadar tutkuyla sevebilir ki? Sevginin en yalın, en hesapsız haliyle teslim oluyorum bu an'a. Ela gözlerin ışığında, bu adanın zamansız koylarında ve birbirimizin sıcaklığında yeni bir dönemin kapısını aralıyoruz.
Biz, içimizdeki o büyük metamorfozu tamamladık. Hayatın tüm karmaşasına, geçmişin tüm gölgelerine inat; aşkla, gururla ve cıvıl cıvıl bir umutla yürüyoruz bu yolda. Kalbimizin sesine sığınıp, mucizelere inanarak… Hayat kısa, ama bu an sonsuz. Ve biz, o sonsuzluğun tam ortasında, aşkın en güzel haliyle yeniden başlıyoruz. GÖKÇEADA 2023
